Güvenme Sorunsalı...

Hangi kelimenin anlamının daha korkutucu olduğuna karar veremiyorum. Birine güvenmek mi daha konforlu hissettirir yoksa güvenmemek mi? Dilbilgisi kurallarına göre güvenmek olumludur, güvenmemek ise olumsuz. Ancak farklı kurallar ve paradigmalar çerçevesinde güvenmek, birine bir şeye güven duymak olumlu anlam taşımayabilir.

Etrafımızı çevreleyen insanları sınıflara ayırıp, bu sınıflar içerisinde yer alan insanlara özel olarak o insanların şahsi özelliklerini düşünmeden genel bir yaklaşımda bulunabiliriz. Mesele birinci sınıf olan yakın akrabalarımıza, çekirdek ailemiz içerisinde yer alan insanlara güveniriz. Şahsiyetlerden bağımsız olarak şu cümleyi kurmam yanlış olmaz; birinci dereceden yakın akrabalarımıza güveniriz. İkinci sınıfta ise arkadaş olarak benimsediğimiz insanlar vardır diyelim. Arkadaş olarak benimsediğimiz diyorum çünkü sıradan bir insanı arkadaş olarak benimsemek için belli aşamalardan geçmiş olması lazım. Genel olarak şu cümleyi de kurabilirim o halde; arkadaş olarak benimsediğimiz insanlara güveniriz. Etrafımızda ki insanların üçüncü sınıfında ise, hayatın normal akışında ve hayatın belli bir döneminde sadece belli bir amaçla hayatımıza dahil olan insanlar. Bu insanlar sadece hayatımızda olması gerektiği için seçiminiz dışında hayatınızda olanlardır. Üç aylığına gittiğiniz kursta sizle aynı sınıfta bulunan insanlar yahut Diyarbakır-Antalya otobüsünde yirmi saat geçirmek zorunda geçirdiğin insan veya aynı ortamda olmak zorunda olduğun yüzünü görmek zorunda kaldığın iş yerindeki kişiler, spor salonunun senin dışında kalan diğer üyeleri. Üçüncü sınıfı genişletmek mümkün. Sosyal çevrenizin genişliğine göre bu insanların sayısı epey fazla olabilir. Üçüncü sınıfta yer alan insanlara esas olarak güvenmeyiz. Ancak hayat akışı devam etsin diye güvenmek zorunda kalırız. Mesela iş yerinde yaptığınız iş her neyse güven duymak esastır. 

Bu sınıflandırmayı herkes kendi özel durumuna göre genişletebilir, daraltabilir, sınıflamayı artırabilir. Ama ortalama bir insanın etrafındaki insanlar hemen hemen bu şekilde sınıflandırılmaktadırlar. 

Güvenme sınıflandırmasını bu şekilde oluşturduktan sonra asıl soruyu sormalıyım. Peki güven ne demek? TDK'a göre "Korku, çekinme ve kuşku duymadan inanma ve bağlanma duygusu" olarak tanımlanmaktadır. İddialı bir tanımlama gibi geldi bana. Hiçbir kuşku duymadan inandığım ve bağlandığım bir insan var mı acaba şu an hayatımda? Tüm bu sınıflar arasında itiraf etmem gerekirse korku, kuşku ve bir çekinme hissi duymadan belki inandığım biri ya da birileri vardır ama bağlandığım kimse yok. 

Soruyorum ve sorguluyorum. Yanlış giden bir şeyler olduğunda hep kendimi sorgulamayı adet edindim. Neden hiç kimseye korkmadan bağlanamıyorum, kuşku duymadan inanamıyorum? Dilim başka şeyler söylese de aklımda hep ihtimaller kol geziyor ve güven duygum ücra bir köşesinde kalbimin can çekişiyor. 

Belki de sorun benimdir. Belki de güvenilmez bir insanım ve herkesi kendim gibi sanıyorum. İnsanlardan bu kadar şüphe ettiğim için kendimden utandığım da oldu güven duygusunun beni tökezlettiği de. 

Hayatımın şu aşamasında yaşadığım tecrübelerimden yola çıkarak diyebilirim ki, birinci ve ikinci sınıfa dâhil etmediğiniz hiç kimseye kuşku duymadan inanmamanız lazım. Korkmadan ve çekinmeden de bağlanmamanız. Yoksa hayatınız sonraki döneminde ortadan kalkan güven hissinin yerini şüphe ve korkular alıyor...

Ömür boyu sürecek kuşkular ile yaşamaktansa güvenip güvenmeyeceğiniz konusunda bir karar verin ve güvenmeyeceğiniz insanlar hayatınızda yer işgal etmesin. 

Kuşku güvenin güvesidir ve zamanla yer bitirir....